Hz. Zekeriyyâ ve Hz. Yahyâ (a.s.)

Zekeriyyâ, Beytü'l-Makdis'te görevli salih bir peygamberdi. Mabede adanmış küçük Meryem'in bakımını da o üstlenmişti. Meryem'in mihraptaki odasına her girişinde yanında taze bir rızık görürdü; üstelik mevsimi olmayan meyveler! "Meryem, bu sana nereden?" diye sordu. Meryem'in cevabı çok netti: "Bu, Allah katındandır. Şüphesiz Allah, dilediğine hesapsız rızık verir." Bu cevap, yaşlı Zekeriyyâ'nın kalbinde bir umut yaktı: Mevsimsiz meyve veren Allah, yaşlı bir kula da evlat verebilirdi!

Zekeriyyâ, Rabbine gizlice yalvardı: "Rabbim! Kemiklerim zayıfladı, saçlarım ağardı; ama Sana ettiğim hiçbir duada mahrum kalmadım. Bana katından bir evlat ver ki bana ve Yâkub ailesine mirasçı olsun." Bir duasında da şöyle demişti: "Rabbim! Beni tek başıma bırakma; Sen vârislerin en hayırlısısın." İstediği miras mal değildi; ilmini ve görevini devam ettirecek hayırlı bir evlattı.

Melekler, mihrapta namaz kılarken ona seslendi: "Allah sana, kendisinden gelen kelimeyi doğrulayan, efendi, nefsine hâkim ve salihlerden bir peygamber olarak Yahyâ'yı müjdeliyor!" Zekeriyyâ şaşırdı: "Rabbim! Ben iyice yaşlanmış, eşim de kısır iken benim nasıl oğlum olur?" Cevap geldi: "Allah dilediğini yapar." Zekeriyyâ bir işaret istedi. İşaret şuydu: Sapasağlam olduğu hâlde üç gün insanlarla konuşamayacak, yalnız işaretle anlaşacaktı. Öyle de oldu; o üç günü hep Allah'ı anarak geçirdi. Bir de özel ikram vardı: "Daha önce hiç kimseyi ona adaş yapmadık" — Yahyâ ismi, ilk defa ona verilmişti.

Yahyâ doğdu ve Allah ona daha çocukken hikmet verdi. Ona ilk emir şuydu: "Ey Yahyâ! Kitabı kuvvetle tut!" Yani Allah'ın kitabına ciddiyetle, bütün gücüyle sarılacaktı. Kur'an onun güzel özelliklerini sayar: kalbi çok merhametliydi, tertemizdi, Allah'tan sakınırdı, anne babasına çok iyi davranırdı; zorba ve isyankâr değildi. Allah ona üç günde selâm verdi: "Doğduğu gün, öleceği gün ve diri olarak kaldırılacağı gün ona selâm olsun!"