Vefat: Refîk-i A'lâ

Veda Haccı'ndan yaklaşık üç ay sonra Peygamberimiz ﷺ hastalandı; ateşi çok yüksekti. Namaza çıkamayacak hâle gelince talimat verdi: "Ebû Bekir'e söyleyin, insanlara namazı kıldırsın." Hastalığı sırasında bile ümmetine son öğütlerini veriyordu: namaza dikkat edin, emanetleri koruyun, kadınlara iyi davranın. Bir gün kendini biraz iyi hissetti, perdeyi araladı ve ashâbının Ebû Bekir'in arkasında saf saf namaz kıldığını gördü; yüzü sevinçle gülümsedi. Bıraktığı düzen işliyordu; gönlü rahattı.

Vefat haberi yayılınca Medine sarsıldı. Koca yürekli Ömer bile acıya dayanamadı; kılıcını çekip "Kim 'Muhammed öldü' derse..." diye bağırmaya başladı. İşte o anda Ebû Bekir geldi; Peygamberimizin yüzünü açıp alnından öptü, "Hayatın da vefatın da güzel yâ Rasûlallah" dedi. Sonra insanların karşısına çıktı ve tarihe geçen konuşmayı yaptı: "Ey insanlar! Kim Muhammed'e tapıyorsa bilsin ki Muhammed vefat etmiştir. Kim Allah'a kulluk ediyorsa bilsin ki Allah diridir, asla ölmez." Sonra Uhud bölümünden hatırladığın o âyeti okudu: "Muhammed ancak bir rasûldür; ondan önce de rasûller gelip geçmiştir..." Ömer der ki: "O âyeti Ebû Bekir'den duyunca dizlerim çözüldü; sanki ilk kez o gün inmişti."

Peygamberimiz ﷺ arkasında ne bıraktı dersin? Saraylar mı, hazineler mi? Hayır. Vefat ettiğinde zırhı, borcu karşılığında rehindeydi. "Biz peygamberler miras olarak mal bırakmayız; bıraktığımız sadakadır" buyurmuştu. Onun mirası başkaydı: Allah'ın Kitabı, tertemiz örnek hayatı (sünneti), Kur'an'la yetişmiş bir nesil ve adaletle kurulmuş bir toplum. Yirmi üç yılda, putlarla dolu bir çölden, dünyaya adalet öğretecek bir medeniyetin çekirdeğini çıkarmıştı. Peygamberlerin sonuncusuydu; ama onun getirdiği ışık, kıyamete kadar yol göstermeye devam edecek. Salât ve selâm onun üzerine olsun.