Hz. Süleymân (a.s.)

Süleymân, babası Dâvûd'un hem ilmine hem tahtına vâris oldu. Daha gençken bile keskin bir anlayışı vardı: Bir gece bir sürü, komşunun ekinine girip zarar vermişti. Dâvûd bir hüküm verdi; genç Süleymân daha ince bir çözüm önerdi ve Allah, "O meseleyi Süleymân'a kavrattık" buyurdu — ama ikisini de övdü: "Her birine hüküm ve ilim verdik." Süleymân'a çok özel nimetler verildi: kuşların dilini anlardı; rüzgâr onun emrindeydi; cinlerden ve insanlardan orduları vardı. O ise hep şöyle derdi: "Bu, Rabbimin lütfundandır."

Bir gün Süleymân, cinlerden, insanlardan ve kuşlardan oluşan ordusuyla yürüyordu. Karınca vadisine gelince bir karınca öbür karıncalara seslendi: "Ey karıncalar! Yuvalarınıza girin; Süleymân ve orduları farkında olmadan sizi ezmesin." Süleymân bunu duydu ve karıncanın sözüne tebessüm etti. Sonra şöyle dua etti: "Rabbim! Bana ve anne babama verdiğin nimete şükretmemi ve razı olacağın iyi işler yapmamı nasip et; beni rahmetinle salih kullarının arasına kat." Koskoca ordunun sultanı, minicik bir karıncayı duydu ve önce şükretti.

Bir gün Süleymân, kuşları yokladı ve Hüdhüd'ü göremedi. Hüdhüd az sonra geldi ve önemli bir haber getirdi: "Sebe' ülkesinde, güneşe tapan bir halk ve onları yöneten bir kraliçe gördüm; her şeyi var, büyük bir tahtı var." Süleymân haberi hemen kabul etmedi: "Bakacağız; doğru mu söyledin, yoksa yalancılardan mısın?" dedi ve bir mektup gönderdi. Mektup şöyle başlıyordu: "Bismillâhirrahmânirrahîm. Bana karşı büyüklük taslamayın ve bana müslümanlar olarak gelin." Kraliçe Belkıs mektubu tek başına karara bağlamadı; danışmanlarını topladı: "Ey ileri gelenler! Bu işimde bana görüş bildirin; siz yanımda olmadan hiçbir işe kesin karar vermem."

Belkıs önce kıymetli hediyeler gönderdi. Süleymân hediyeyi geri çevirdi: "Siz mi bana malla yardım ediyorsunuz? Allah'ın bana verdiği, size verdiğinden daha hayırlıdır." Onun derdi mal değil, insanların tek Allah'a yönelmesiydi. Sonra kitap ilmine sahip bir zat, Belkıs'ın tahtını göz açıp kapayıncaya kadar getirdi. Süleymân tahtı görünce yine şükretti: "Bu, Rabbimin lütfundandır; şükür mü edeceğim, nankörlük mü diye beni deniyor." Belkıs gelince billur zeminli köşke girdi; zemini derin su sandı. Gerçeği anlayınca şöyle dedi: "Rabbim! Ben kendime zulmetmişim. Artık Süleymân'la beraber âlemlerin Rabbi olan Allah'a teslim oldum." Savaş olmadan, ikna ile iman etti.

Süleymân şöyle dua etmişti: "Rabbim! Beni bağışla ve bana, benden sonra kimseye nasip olmayacak bir mülk ver; şüphesiz Sen çok verensin (Vehhâb)." Allah bu duayı kabul etti. Ama Süleymân, mülkü hep bir emanet ve imtihan bildi. Vefatı da ibretliydi: Asâsına dayanmış hâlde ruhunu teslim etti; cinler onu ölmüş bilmeden çalışmaya devam ettiler. Ancak bir ağaç kurdu asâyı kemirip de Süleymân yere düşünce anlaşıldı. Böylece herkes şunu öğrendi: Cinler gaybı, yani gizli olanı bilmezler; gaybı yalnız Allah bilir. Bazı insanlar Süleymân'a haksız yere "büyücüydü" dediler; Kur'an onu temize çıkardı: "Süleymân kâfir olmadı."