Hz. Şuayb (a.s.)

Medyen halkı ticaretle uğraşan zengin bir kavimdi; ama iki büyük hastalıkları vardı: Alırken fazla alır, satarken eksik tartarlardı. Bir de yolları kesip insanları korkuturlardı. Allah onlara kardeşleri Şuayb'ı gönderdi: "Ey kavmim! Allah'a kulluk edin; ölçüyü ve tartıyı tam yapın, insanların mallarının değerini düşürmeyin, yeryüzünde bozgunculuk çıkarmayın!"

Şuayb onlara güzel bir hesap öğretti: "Eğer inanıyorsanız, Allah'ın (helâlinden) bıraktığı kâr sizin için daha hayırlıdır." Yani az ama temiz kazanç, çok ama hileli kazançtan iyidir. Kavmin cevabı alaycıydı: "Ey Şuayb! Atalarımızın taptıklarını bırakmamızı ya da mallarımızda dilediğimizi yapmamamızı sana namazın mı emrediyor?" Onlara göre din ayrı, ticaret ayrıydı. Şuayb ise dinin, hayatın her yerinde olduğunu anlatıyordu.

Şuayb'ın en güzel yanı, söylediklerini önce kendisinin yaşamasıydı: "Size yasakladığım şeyleri kendim yaparak size aykırı davranmak istemem" dedi. "Ben yalnızca gücümün yettiği kadar düzeltmek istiyorum. Başarım ancak Allah'tandır." Kavmi onu tehdit etti: "Kabilen olmasaydı seni taşlardık!" Şuayb sordu: "Kabilem, sizin gözünüzde Allah'tan daha mı değerli?"

Sonunda azap geldi: korkunç bir ses ve sarsıntı Medyen'i yakaladı; sanki orada hiç yaşamamışlardı. Kur'an, Şuayb'ın kavmine "Eyke halkı" da der; onlar da benzer şekilde, gölge gününün azabıyla helâk oldu. Şuayb ve iman edenler kurtarıldı. Şuayb arkasını dönerken şöyle dedi: "Ey kavmim! Ben size Rabbimin gönderdiklerini ulaştırdım ve size öğüt verdim. İnkârcı bir topluma nasıl acıyayım?"