Hz. Nûh (a.s.)

Hz. Âdem'den sonra insanlar uzun süre yalnız Allah'a ibadet ettiler. Nûh kavminde Vedd, Süvâ', Yeğûs, Yeûk ve Nesr adında çok iyi insanlar yaşamıştı. Onlar vefat edince şeytan, insanlara "Onları unutmayın; oturdukları yerlere anıtlarını yapın" diye fısıldadı. Önce yalnız hatıraydı bunlar. Fakat yıllar geçip bilenler ölünce, yeni gelenler bu anıtlara tapmaya başladı. İşte putlara tapma, yani şirk, böyle başladı: aşırı sevgiyle ve unutmakla.

Allah, Nûh'u bu kavme peygamber gönderdi. Nûh onları tam dokuz yüz elli yıl Allah'a çağırdı. Gece çağırdı, gündüz çağırdı; kimine gizlice, kimine herkesin içinde anlattı. "Rabbinizden bağışlanma dileyin; O, üzerinize bol yağmur göndersin, size mallar ve oğullar versin" dedi. Ama çoğu insan parmaklarını kulaklarına tıkadı. Nûh yine de vazgeçmedi. Sabırla anlatmaya devam etti.

Kavmin zengin ve güçlü kişileri Nûh'u küçümsedi: "Sana yalnız fakirler ve güçsüzler uyuyor" dediler. "Onları yanından kovarsan belki seni dinleriz." Nûh bunu kabul etmedi: "Ben iman edenleri asla kovamam" dedi. "Onların hesabı Allah'a aittir." Allah katında değerli olmak zenginlikle değil, imanla olur.

Sonunda Allah, Nûh'a bildirdi: artık iman edenlerden başkası iman etmeyecekti. "Gözetimimiz altında ve vahyimizle gemiyi yap" buyurdu. Nûh, denizden uzakta, kupkuru toprağın üzerinde kocaman bir gemi yapmaya başladı. Kavmi her geçtiğinde onunla alay etti: "Karada gemi mi olurmuş?" Nûh şöyle dedi: "Siz bizimle alay ediyorsanız, biz de sizin alay etmenize şaşıyoruz. Yakında kimin haklı olduğunu göreceksiniz." Allah'ın emri akla ters görünse bile mutlaka bir hikmeti vardır.

Bir gün Allah'ın bildirdiği işaret gerçekleşti: tandırdan, yani ekmek pişirilen ocaktan sular kaynayıp taştı. Vakit gelmişti. Allah buyurdu: her canlı türünden birer çift, ailen ve iman edenler gemiye binsin. İman edenler çok azdı. Nûh, "Binin!" dedi, "Geminin yüzmesi de durması da Allah'ın adıyladır." Bismillah diyerek yola çıktılar.

Gök boşaldı, yerden sular fışkırdı; gemi dağlar gibi dalgaların arasında yüzüyordu. Nûh, gemiye binmeyen oğluna seslendi: "Yavrucuğum, bizimle gel, kâfirlerle olma!" Oğlu, "Beni sudan koruyacak bir dağa sığınırım" dedi. Nûh, "Bugün Allah'ın emrinden koruyacak hiçbir şey yok" dedi. Araya bir dalga girdi ve oğlu boğulanlardan oldu. Nûh çok üzüldü ve Rabbine yalvardı. Allah ona, o kişinin davranışlarıyla aileden çıktığını bildirdi. Asıl yakınlık kan bağı değil, iman bağıdır.

Sonunda Allah buyurdu: "Ey yer, suyunu yut! Ey gök, suyunu tut!" Sular çekildi, iş bitirildi ve gemi Cûdî dağının üzerine oturdu. Allah, Nûh'a şöyle buyurdu: "Ey Nûh! Sana ve seninle birlikte olanlara bizden selâm ve bereketlerle gemiden in." Yeryüzünde hayat, iman edenlerle yeniden başladı.

Peygamberimiz ﷺ haber verdi: Kıyamet günü insanlar Hz. Nûh'a gelecekler ve ona şöyle diyecekler: "Ey Nûh! Sen, Allah'ın yeryüzü halkına gönderdiği ilk rasûlsün." Hz. Nûh'un bu şerefi, dokuz yüz elli yıllık sabrının nişanıdır.