Mekke'nin Fethi: Kınamasız Zafer

Hudeybiye antlaşmasını Kureyş tarafı bozdu: müttefikleri, Müslümanların müttefiki bir kabileye gece baskını yaptı. Antlaşma bozulunca Peygamberimiz ﷺ hazırlığa başladı; hicretin sekizinci yılında ON BİN kişilik orduyla Mekke'ye yürüdü. Amaç kan dökmek değildi; ordu öyle sessiz ve hızlı ilerledi ki Mekke, direniş hazırlayamadan kuşatıldı ve şehir birkaç küçük olay dışında savaşsız teslim oldu. Sekiz yıl önce bu şehirden gece yarısı, canını kurtarmak için çıkmıştı; şimdi ise tarihin gördüğü en güçlü ordulardan biriyle dönüyordu. Peki nasıl döndü dersin? Başı dik, gururlu bir kral gibi mi?

Hayır. Şehre girerken devesinin üzerindeydi ve başı öyle eğikti ki mübarek sakalı neredeyse devenin semerine değiyordu; bir yandan da Fetih sûresini okuyordu. Zafer gününde kibirlenmek yerine, bu zaferi vereni anıyor, şükründen başını kaldıramıyordu. Doğruca Kâbe'ye gitti. İbrâhîm ile İsmâil'in tevhid için yaptığı ev, üç yüz altmış putla dolmuştu. Elindeki asâ ile putlara işaret ediyor ve şu âyeti okuyordu: "De ki: Hak geldi, bâtıl yok oldu; şüphesiz bâtıl yok olmaya mahkûmdur." Putlar birer birer deviriliyordu. Bin yıllık karanlık, bir sabahta temizlendi; Kâbe, sahibine dönmüştü.

Sıra, yirmi yıl boyunca kendisine ve ashâbına her kötülüğü yapan Mekkelilere gelmişti. İşkence edenler, boykot uygulayanlar, savaş açanlar, öldürmeye çalışanlar — hepsi Kâbe'nin önünde toplanmış, korkuyla bekliyordu. Peygamberimiz ﷺ sordu: "Ey Kureyş topluluğu! Size ne yapacağımı düşünüyorsunuz?" "Hayır umuyoruz; sen kerem sahibi bir kardeşsin, kerem sahibi bir kardeşin oğlusun" dediler. Cevap, tarihin en büyük affıdır: "Ben size, Yûsuf'un kardeşlerine dediğini diyorum: 'Bugün size kınama yok.' Gidiniz; hepiniz serbestsiniz!" Yûsuf bölümünü hatırladın mı? Kuyuya atılan Yûsuf, kardeşlerini nasıl affettiyse; şehrinden kovulan Elçi ﷺ de şehrini öyle affetti.

O gün iki olay daha yaşandı ki ikisi de ders doludur. Birincisi: Kâbe'nin anahtarı yıllardır Osman b. Talha'nın ailesindeydi; henüz yeni Müslüman olmuştu. Bazıları anahtarın artık Peygamber ailesine geçmesini istedi. Tam o sırada şu âyet indi: "Allah size, emanetleri EHLİNE vermenizi emreder." Peygamberimiz ﷺ anahtarı Osman'a geri verdi: "Al, bu artık kıyamete kadar sizdedir." İkincisi: Bilâl'e, Kâbe'nin damına çıkıp ezan okuması söylendi. Bir zamanlar bu şehrin kızgın taşlarında işkence gören köle, şimdi şehrin en yüksek ve en kutsal noktasından "Allahü ekber" diye sesleniyordu. Sabredenlerin sonu, işte böyle yücedir.