Hz. İsmâil (a.s.)

Allah'ın emriyle İbrâhîm, eşi Hâcer'i ve bebek İsmâil'i Mekke'nin bulunduğu ıssız vadiye bıraktı. Orada ne su vardı ne ekin. Hâcer arkasından seslendi: "Bunu sana Allah mı emretti?" İbrâhîm "Evet" deyince Hâcer şu güzel sözü söyledi: "Öyleyse Allah bizi zayi etmez!" İbrâhîm giderken dua etti: "Rabbimiz! Neslimden bir kısmını, Senin kutsal evinin yanında, ekin bitmez bir vadiye yerleştirdim. İnsanların gönüllerini onlara meylettir ve onları meyvelerle rızıklandır."

Su bitince Hâcer, Safâ tepesine çıkıp baktı, sonra Merve'ye koştu; böylece iki tepe arasında yedi kez gidip geldi. Sonunda bebeğin yanında bir ses duydu: melek, topuğuyla yeri eşeliyordu. Oradan su fışkırdı! Hâcer suyun dağılmaması için önüne set yaptı; "Zemzem" işte bu sudur. Su olunca kuşlar geldi, kuşları gören Cürhüm kabilesi geldi ve yerleşmek için Hâcer'den izin istedi. Issız vadi, bir şehir olmaya başladı. Bugün hacıların Safâ ile Merve arasında koşması, o annenin koşusunun hatırasıdır.

İsmâil büyüyüp babasıyla çalışacak yaşa gelince İbrâhîm bir rüya gördü: oğlunu kurban ediyordu. Peygamber rüyası vahiydir. Oğluna danıştı: "Yavrucuğum! Rüyamda seni kurban ettiğimi görüyorum; bak, ne dersin?" İsmâil'in cevabı yiğitçeydi: "Babacığım! Sana emredileni yap; inşallah beni sabredenlerden bulacaksın." İkisi de teslim oldu. Tam o anda Allah seslendi: "Ey İbrâhîm! Rüyayı doğruladın." Ve İsmâil'e fidye olarak büyük bir kurbanlık gönderildi. Kurban bayramı, bu teslimiyetin hatırasıdır.

Yıllar sonra baba oğul, Allah'ın emriyle Kâbe'yi inşa ettiler. Duvarları örerken şöyle dua ediyorlardı: "Rabbimiz! Bizden kabul buyur. Şüphesiz Sen işitensin, bilensin. Bizi Sana teslim olanlardan eyle; soyumuzdan da Sana teslim olan bir ümmet çıkar." Bir de şunu istediler: "Soyumuzdan, onlara âyetlerini okuyacak bir elçi gönder." O elçi, asırlar sonra gelen Peygamberimiz Muhammed'dir ﷺ. Kur'an, İsmâil'i "sözünde duran" diye över: o, ailesine namazı ve zekâtı emrederdi.