Hz. Îsâ (a.s.)

Her şey bir annenin adağıyla başladı. İmrân'ın hanımı, karnındaki bebeği Allah'ın mabedine hizmet için adadı. Kız doğunca adını Meryem koydu ve onu şeytandan Allah'a ısmarladı. Allah, Meryem'i güzel bir şekilde kabul etti ve tertemiz yetiştirdi; bakımını da Zekeriyyâ'ya verdi. Meryem, mabette ibadetle büyüdü. Melekler ona şöyle seslendi: "Ey Meryem! Allah seni seçti, tertemiz kıldı ve seni dünyaların kadınlarına üstün tuttu."

Bir gün Cebrâil, Meryem'e bir insan sûretinde göründü ve müjde verdi: "Ben, sana tertemiz bir erkek çocuk bağışlamak için Rabbinin elçisiyim." Meryem şaşırdı: "Bana hiçbir insan dokunmamışken benim nasıl çocuğum olur?" Cevap açıktı: "Bu böyledir. Rabbin, 'Bu Bana kolaydır' buyurdu." Allah bir şeyin olmasını dilediğinde ona sadece "Ol!" der, o da oluverir. Kur'an bunu şöyle açıklar: "Allah katında Îsâ'nın durumu, Âdem'in durumu gibidir: Onu topraktan yarattı, sonra ona 'Ol!' dedi, o da oluverdi." Babasız yaratılış, Allah için ilk değildi; Âdem'in annesi de babası da yoktu.

Meryem, bebeğiyle kavminin yanına dönünce onu suçladılar: "Ey Meryem! Çok çirkin bir şey yaptın!" Meryem konuşmadı; Allah'ın emriyle susma orucu tutuyordu. Sadece bebeği işaret etti. "Beşikteki bebekle mi konuşacağız?" dediler. İşte o an mucize gerçekleşti: Bebek Îsâ dile geldi ve ilk cümlesi şu oldu: "Ben Allah'ın kuluyum. O bana kitap verdi ve beni peygamber yaptı. Nerede olursam olayım beni mübarek kıldı; yaşadığım sürece bana namazı ve zekâtı emretti. Beni anneme saygılı kıldı; zorba ve isyankâr yapmadı." Îsâ'nın konuştuğu ilk söz, kul olduğuydu.

Îsâ büyüyünce, İsrâiloğullarına peygamber gönderildi. Allah'ın izniyle büyük mucizeler gösterdi: Çamurdan kuş şekli yapar, üfleyince Allah'ın izniyle kuş oluverirdi. Doğuştan görmeyeni ve hastaları Allah'ın izniyle iyileştirir, ölüleri Allah'ın izniyle diriltirdi. Dikkat ettin mi? Hepsinde aynı söz var: "Allah'ın izniyle." Çünkü mucizeleri yapan güç, Îsâ'nın kendisi değil, onu gönderen Allah'tı. Îsâ bunu hep söyledi: "Allah, benim de Rabbim, sizin de Rabbinizdir; öyleyse O'na kulluk edin. İşte doğru yol budur."

Îsâ, kavminin çoğunun inkârını görünce sordu: "Allah yolunda bana yardımcı olacaklar kim?" Havâriler, yani en yakın öğrencileri öne çıktı: "Biz, Allah'ın yardımcılarıyız. Allah'a iman ettik; şahit ol, biz müslümanlarız." Bir gün Îsâ'dan gökten bir sofra istediler; kalpleri iyice yatışsın istiyorlardı. Îsâ dua etti; Allah sofrayı indireceğini, ama bundan sonra inkâr edenin çok ağır cezalandırılacağını bildirdi. Nimet büyüdükçe sorumluluk da büyür. Îsâ bir de büyük bir müjde verdi: "Benden sonra gelecek, adı Ahmed olan bir peygamberi müjdeliyorum." O peygamber, bizim Peygamberimiz Muhammed'dir ﷺ.

İnkârcılar Îsâ'yı öldürmek için tuzak kurdu. Ama Allah'ın planı üstündü. Kur'an açıkça bildirir: "Onu öldürmediler ve asmadılar; fakat onlara öyle gösterildi." Allah, Îsâ'yı kendi katına yükseltti. Peygamberimiz ﷺ de haber verdi: Kıyamete yakın Îsâ yeryüzüne inecek ve adaletli bir hakem olarak hükmedecek. Yani Îsâ ölmedi; Allah katında diridir ve görevi henüz bitmemiştir.

Îsâ'dan sonra bazı insanlar onu aşırı yücelterek "Allah'ın oğlu" hatta "ilah" dediler. Kur'an bu hatayı düzeltir: "Meryem oğlu Mesîh, sadece bir peygamberdir; ondan önce de peygamberler geçmiştir. Annesi de dosdoğru bir kadındı. İkisi de yemek yerlerdi." Yemek yiyen, yani ihtiyacı olan biri ilah olamaz. Kıyamet günü Allah, Îsâ'ya soracak; Îsâ da şöyle diyecek: "Ben onlara ancak Senin bana emrettiğini söyledim: Benim de Rabbim, sizin de Rabbiniz olan Allah'a kulluk edin, dedim." Peygamberimiz ﷺ de doğru inancı öğretti: Îsâ, Allah'ın kulu, elçisi ve Meryem'e ulaştırdığı kelimesidir. Nûh kavmini hatırlıyor musun? Orada da sapma, iyi insanları aşırı yüceltmekle başlamıştı. Ders aynıdır: Sevgide ölçüyü kaçırmamak.