Hira: İlk Vahiy

Kırk yaşına yaklaşırken Peygamberimiz ﷺ, şehrin gürültüsünden uzaklaşıp Nûr dağındaki Hira mağarasında yalnız kalmayı, düşünmeyi ve ibadet etmeyi sever olmuştu. Bir Ramazan gecesi, melek Cebrâil geldi ve "Oku!" dedi. Peygamberimiz, "Ben okuma bilmem" dedi. Melek onu sıkıca tuttu, bıraktı ve yine "Oku!" dedi. Üçüncüsünde ilk âyetler indi: "Yaratan Rabbinin adıyla oku! O, insanı bir alaktan yarattı. Oku! Rabbin en cömert olandır; O, kalemle öğretendir; insana bilmediğini öğretendir." İlk emir savaş değil, servet değil: OKUMAKTI.

Peygamberimiz ﷺ kalbi titreyerek evine koştu: "Beni örtün, beni örtün!" dedi. Korkusu geçince olanları Hatice'ye anlattı ve "Kendimden korktum" dedi. Hatice'nin cevabı, tarihin en güzel tesellilerinden biridir: "Asla! Vallahi Allah seni hiçbir zaman utandırmaz. Çünkü sen akrabanı gözetirsin, âcizin yükünü taşırsın, yoksula kazandırırsın, misafiri ağırlarsın ve haksızlığa uğrayanlara yardım edersin." Hatice ona şöyle demek istiyordu: "Senin gibi iyi bir insanı Allah yarı yolda bırakmaz." İyilik, en korkulu günde insanın kalkanıdır.

Hatice, Peygamberimizi ﷺ amcasının oğlu Varaka'ya götürdü. Varaka, eski kitapları bilen, tek Allah'a inanan yaşlı ve âlim bir insandı. Olanları dinleyince şöyle dedi: "Bu, Mûsâ'ya gelen Nâmûs'tur (vahiy meleğidir). Keşke genç olsaydım da kavmin seni yurdundan çıkaracağı günlerde sana yardım edebilseydim!" Peygamberimiz şaşırdı: "Onlar beni çıkaracaklar mı?" Varaka, "Evet" dedi; "Senin getirdiğin gibi bir mesaj getiren herkes düşmanlık gördü." Doğruyu söyleyenin yolu her devirde zorlu olmuştur.