Hicret

Müslümanlar bölük bölük Medine'ye göç ederken Kureyş telaşlandı: "Muhammed de giderse orada güçlenir!" Karanlık bir plan kurdular: her kabileden bir genç seçilecek, hep birlikte saldıracaklardı ki suç tek kabileye kalmasın. Kur'an bu geceyi haber verir: "Hani inkâr edenler seni tutuklamak, öldürmek ya da sürmek için tuzak kuruyorlardı. Onlar tuzak kurarken Allah da karşılığını kuruyordu; Allah, karşılık verenlerin en hayırlısıdır." Peygamberimiz ﷺ o gece yatağına Ali'yi bıraktı — hem iz kaybettirmek hem de yanındaki emanetleri sahiplerine geri verdirmek için. Kendisine tuzak kuranların bile emanetleri ondaydı!

Peygamberimiz ﷺ ile Ebû Bekir, Sevr mağarasına sığındı. İz sürücüler mağaranın ağzına kadar geldi. Ebû Bekir endişeyle fısıldadı: "Ayaklarının ucuna baksalar bizi görecekler!" Peygamberimizin ﷺ cevabı, tarihin en sakin cümlelerinden biridir: "Ey Ebû Bekir! Üçüncüleri Allah olan iki kişiyi ne zannediyorsun?" Kur'an o ânı ebedîleştirdi: "Hani o, arkadaşına 'Üzülme, Allah bizimledir' diyordu. Allah da ona huzur ve güven (sekînet) indirdi." Arayanlar mağaranın önünden döndü gitti. En dar anda bile Allah'a güvenen kalp, sarsılmaz.

Kureyş, yüz deve ödül koymuştu. Ödülün peşindeki Sürâka, kervanı çölde yakaladı. Ama atı tam yaklaşırken kumda tökezleyip çöktü; kalktı, yine çöktü. Sürâka işin ilâhî olduğunu anladı ve aman diledi. Peygamberimiz ﷺ onu affetti; Sürâka da arkadan gelen takipçileri geri çevirdi. Anlatılır ki Peygamberimiz ona şaşırtıcı bir müjde verdi: "Sürâka! Kisrâ'nın (İran şahının) bilezikleri sana takıldığında hâlin nice olur?" Kaçak durumundaki bir insan, en güçlü imparatorluğun hazinesini müjdeliyordu. Yıllar sonra İran fethedilince Kisrâ'nın bilezikleri gerçekten Sürâka'ya takıldı.