Hendek: Şûrâ ile Savunma

Hicretin beşinci yılında düşmanlar birleşti: Kureyş, çevre kabileler ve diğerleri — on bin kişilik dev bir ordu Medine'ye yürüdü. Buna "Ahzâb" (birleşik gruplar) ordusu denir. Peygamberimiz ﷺ yine ashâbıyla istişare etti. İranlı sahâbî Selmân-ı Fârisî söz aldı: "Yâ Rasûlallah! Biz Fars ülkesinde, kuşatılınca şehrin açık tarafına hendek (derin ve geniş çukur) kazardık." Araplar bu taktiği hiç bilmiyordu; ama fikir güzeldi ve hemen kabul edildi. Yabancı bir ülkenin bilgisi olması hiç sorun olmadı: Doğru bilgi, kimden gelirse gelsin baş tacıdır.

Kuşatma günleri çok zordu: soğuk, açlık ve korku. Kur'an o ânı anlatır: "Gözler kaymış, yürekler gırtlaklara dayanmıştı." İşte o anda iki farklı ses duyuldu. Münafıklar (içten inanmayanlar) şöyle diyordu: "Allah ve Rasûlü bize boş vaadlerde bulunmuş!" Gerçek müminler ise orduyu görünce şöyle dedi: "İşte bu, Allah'ın ve Rasûlü'nün bize vaad ettiği (imtihan)dır; Allah ve Rasûlü doğru söylemiştir." Aynı zorluk, iki kalpte iki ayrı cümle üretti. Zorluk, insanın içindekini ortaya çıkarır.

Hendek işe yaradı: koca ordu, çukuru bir türlü aşamadı; günlerce karşıda bekledi. Bu arada Nuaym adlı yeni Müslüman olmuş biri geldi: "Yâ Rasûlallah! Kavmim benim Müslüman olduğumu bilmiyor; bana bir görev ver." Ona düşman grupların arasına güvensizlik tohumları ekme görevi verildi; Nuaym ustaca konuşarak müttefikleri birbirine düşürdü. Sonra Allah son darbeyi indirdi: dondurucu bir fırtına düşman çadırlarını söktü, kazanlarını devirdi, ateşlerini söndürdü. Kur'an der ki: "Üzerlerine bir rüzgâr ve göremediğiniz ordular gönderdik." Koca ordu, tek savaş kazanamadan dağılıp gitti.