Gizli ve Açık Davet

Davet önce sessizce, güvenilen insanlara yapıldı. İlk iman edenler, Peygamberimizi ﷺ en yakından tanıyanlardı: hanımı Hatice, en yakın arkadaşı Ebû Bekir, evinde büyüyen küçük Ali ve azatlısı Zeyd. Bu çok anlamlıdır: Onu en iyi tanıyanlar, ona ilk inananlar oldu. Ebû Bekir de sevdiği arkadaşlarını getirdi; aralarında Osman, Talha, Zübeyr gibi ileride yıldızlaşacak isimler vardı. Müslümanlar, Safâ tepesinin eteğindeki Erkam'ın evinde gizlice buluşur, Kur'an öğrenirlerdi. Üç yıl boyunca dâvâ, bu küçük ama sağlam çekirdekte mayalandı.

Sonra Allah'ın emri geldi: "Önce en yakın akrabanı uyar." Peygamberimiz ﷺ Safâ tepesine çıktı ve "Yâ sabâhâh!" diye seslendi; bu, önemli bir haber var demekti. Bütün Kureyş toplandı. Önce onlara bir soru sordu: "Şu dağın ardından üzerinize saldıracak atlılar var desem, bana inanır mısınız?" Hep birlikte cevap verdiler: "Evet! Senden bugüne kadar hiç yalan duymadık." İşte kırk yıllık dürüstlük, şimdi konuşuyordu. Bunun üzerine buyurdu: "Ben, önünüzdeki şiddetli bir azaba karşı sizi uyarıyorum." Amcası Ebû Leheb öfkeyle bağırdı: "Kuruyasıca! Bizi bunun için mi topladın?" Allah, ona cevabı sûreyle verdi: Tebbet sûresi indi.

Kureyş'in büyükleri, davete engel olamayınca iftiraya başvurdu: "Şairdir" dediler, "kâhindir" dediler, hatta "delidir" dediler. Kur'an hepsine cevap verdi: "O, bir şair sözü değildir; ne az inanıyorsunuz! Bir kâhin sözü de değildir" ve "Sen, Rabbinin nimeti sayesinde mecnun değilsin." Aslında onlar da onun doğru söylediğini biliyordu; ama kabul etmek işlerine gelmiyordu. Çünkü bu davet, onların haksız düzenini, putlardan kazandıkları parayı ve büyüklük taslamalarını sarsıyordu. İnsanlar bazen doğruyu bilmedikleri için değil, işlerine gelmediği için reddederler.