Hz. Eyyûb (a.s.)

Eyyûb, malı, sürüleri ve çocukları olan, çok şükreden bir peygamberdi. Sonra Allah onu büyük bir imtihandan geçirdi: malı gitti, evlatlarını kaybetti, ağır bir hastalığa yakalandı. Yıllarca acı çekti. Ama ağzından tek bir isyan sözü çıkmadı. Sadece Rabbine yöneldi ve edeple hâlini arz etti: "Bana gerçekten zarar dokundu. Sen ise merhametlilerin en merhametlisisin." Ne istedi ne sızlandı; sadece hâlini söyledi. Duanın en edeplisi budur.

Allah, Eyyûb'un duasına icabet etti: "Ayağını yere vur!" buyurdu. Vurduğu yerden serin bir su fışkırdı: "İşte yıkanacak ve içilecek serin su." Eyyûb o suyla yıkandı, şifa buldu. Allah ona ailesini ve bir o kadarını daha verdi. Peygamberimiz ﷺ şunu da anlattı: Eyyûb yıkanırken üzerine altından çekirgeler yağmaya başladı; Eyyûb onları eteğine doldurdu. Rabbi, "Seni bunlardan zengin kılmamış mıydım?" diye sorunca şu güzel cevabı verdi: "Evet Rabbim! Ama Senin bereketinden kim doyabilir ki?"

Eyyûb, hastalık günlerinde bir kırgınlık anında eşine kızmış ve iyileşince ona vurmak için yemin etmişti. İyileşince, ona hep iyi bakan eşini incitmek istemedi; ama yeminini de bozamazdı. Allah ona çıkış yolunu gösterdi: "Eline bir demet sap al ve onunla vur; yeminini bozma." Böylece hem sözü tutuldu hem kimse incinmedi. Allah, kuluna hem ahdi hem merhameti korumayı öğretti.