Doğum, Yetimlik ve el-Emîn

Peygamberimiz ﷺ Fil Yılı'nda, Rebîülevvel ayında Mekke'de doğdu. Babası Abdullah, o doğmadan önce vefat etmişti; yani yetim doğdu. Çöl geleneğine göre süt annesi Halîme'ye verildi ve ilk yıllarını Sa'd oğulları yurdunda, tertemiz çöl havasında geçirdi. Altı yaşındayken annesi Âmine, sekiz yaşındayken dedesi Abdülmuttalib vefat etti; onu amcası Ebû Tâlib büyüttü. Kur'an bu yılları şefkatle hatırlatır: "Seni yetim bulup barındırmadı mı? Seni yol arar hâlde bulup doğru yola iletmedi mi? Seni ihtiyaç içinde bulup zengin etmedi mi?" Allah, sevdiği kulunu zorluklarla terbiye edip büyütmüştü.

Gençliğinde çobanlık yaptı. Yıllar sonra bunu övünmeden anlattı: "Allah'ın gönderdiği her peygamber koyun gütmüştür." Sahâbîler, "Sen de mi?" diye sorunca, "Evet; ben de birkaç kırât karşılığında Mekkelilerin koyunlarını güderdim" buyurdu. Çobanlık sabrı, şefkati ve sorumluluğu öğretir: sürünün her bir hayvanını kollamayı bilen, insanları da kollamayı öğrenir. Sonra amcasıyla ticaret kervanlarına katıldı; dürüstlüğü dillere destan oldu. Mekkeliler ona bir unvan verdiler: "el-Emîn" — Güvenilir. Kıymetli eşyalarını bile ona emanet ederlerdi.

Bir gün Mekke'ye gelen yabancı bir tüccarın hakkı yenmişti; kimsesi olmadığı için hakkını alamıyordu. Bunun üzerine şehrin vicdanlı insanları bir evde toplandı ve söz verdiler: "Mekke'de zulme uğrayan kim olursa olsun — yerli ya da yabancı — hakkı alınıncaya kadar mazlumun yanında olacağız." Bu sözleşmeye "Hilfu'l-Fudûl" (Erdemliler Sözleşmesi) denir. Genç yaştaki Peygamberimiz ﷺ de bu toplantıya katıldı ve yıllar sonra şöyle buyurdu: "O sözleşmede bulundum; kızıl develere sahip olmak kadar sevinirim. İslâm döneminde de böyle bir sözleşmeye çağrılsam yine katılırım." Haksızlığa karşı durmak, her devirde güzeldir.

Yirmi beş yaşındayken, dürüstlüğüne hayran kalan Hatice ile evlendi; Hatice onun en büyük destekçisi olacaktı. Otuz beş yaşındayken Kureyş, Kâbe'yi onarıyordu. Sıra kutsal Hacerülesved taşını yerine koymaya gelince kabileler "Bu şerefi biz alacağız!" diye kavgaya tutuştu; neredeyse kan dökülecekti. Sonunda "Kapıdan ilk giren aramızda hakem olsun" dediler. İlk giren, el-Emîn oldu; herkes sevindi. Çözümü dâhiceydi: Bir örtü getirtti, taşı ortasına koydu, her kabileden bir kişi örtünün ucundan tuttu ve taşı birlikte taşıdılar; son dokunuşu da hakem yaptı. Herkes şerefe ortak olmuş, kavga bitmişti. Kırk yaşına geldiğinde Mekke'nin en güvenilir insanıydı.