Hz. Dâvûd (a.s.)

İsrâiloğulları, zalim komutan Câlût'a karşı Tâlût'un ordusuna katıldı. Yolda bir ırmakla imtihan edildiler: "Kim ondan kana kana içerse benden değildir." Çoğu dayanamayıp içti; az bir topluluk sözünde durdu. Câlût'un dev ordusunu görünce kimileri "Bugün gücümüz yetmez" dedi. İmanı sağlam olanlar ise şu unutulmaz sözü söyledi: "Nice az topluluk, Allah'ın izniyle nice çok topluluğa galip gelmiştir. Allah sabredenlerle beraberdir." Savaş başladı ve ordunun genç askeri Dâvûd, Câlût'u devirdi. Allah, Dâvûd'a hükümdarlık ve hikmet verdi.

Allah, Dâvûd'a eşsiz nimetler verdi: Zebûr kitabını indirdi; dağlar ve kuşlar, onun tesbihine eşlik ederdi. Demir, elinde yumuşardı; ondan koruyucu zırhlar yapardı. Hükümdar olduğu hâlde kimsenin sırtından geçinmez, kendi elinin emeğiyle yerdi. Peygamberimiz ﷺ şöyle buyurdu: "Hiç kimse, elinin emeğinden daha hayırlı bir yemek yememiştir. Allah'ın peygamberi Dâvûd da elinin emeğinden yerdi." İbadette de örnekti: gecenin yarısında uyur, üçte birinde kalkıp namaz kılardı; bir gün oruç tutar, bir gün tutmazdı. Peygamberimiz ﷺ bunun, namazın ve orucun en faziletlisi olduğunu bildirdi.

Bir gün iki davacı, duvardan aşarak Dâvûd'un ibadet ettiği yere girdi. Biri dedi ki: "Bu kardeşimin doksan dokuz koyunu var, benimse bir tek koyunum var; 'Onu da bana ver' diyor ve beni sözle eziyor." Dâvûd, "O, senin koyununu istemekle sana haksızlık etmiş" dedi. Sonra birden anladı ki bu bir imtihandı: Öbür tarafı dinlemeden hüküm vermişti. Hemen Rabbinden bağışlanma diledi, secdeye kapandı ve tevbe etti; Allah onu bağışladı. Ardından Allah ona görevini bildirdi: "Ey Dâvûd! Biz seni yeryüzünde halife yaptık. İnsanlar arasında adaletle hükmet ve nefsinin arzusuna uyma; yoksa seni Allah'ın yolundan saptırır."