Cahiliye Dünyası ve Fil Yılı

İbrâhîm ile İsmâil'in yaptığı Kâbe hâlâ Mekke'nin kalbindeydi; ama içi ve çevresi yüzlerce putla dolmuştu. Nûh kavminde gördüğümüz hastalık burada da tekrarlanmıştı: insanlar zamanla Allah'ı bırakıp taşlara yalvarır olmuştu. Kur'an bu putlardan bazılarını ismiyle anar: Lât, Uzzâ ve Menât. O dönemde bazı insanlar kız çocuklarından utanır, hatta onları diri diri toprağa gömerdi. Kur'an bu zulmü kıyamet sahnesinde hatırlatır: "Diri diri gömülen kıza, hangi günahtan öldürüldüğü sorulduğunda..." Güçlü olan haklı sayılır, zayıfın hakkı yenirdi. Bu karanlık çağa "Cahiliye" denir.

Peygamberimizin ﷺ doğumundan kısa süre önce büyük bir olay yaşandı. Yemen valisi Ebrehe, insanlar Kâbe yerine kendi yaptırdığı tapınağa gelsin istiyordu. Kocaman bir ordu ve fillerle Kâbe'yi yıkmaya geldi. Mekkeliler bu orduya karşı koyamazdı; dedesi Abdülmuttalib şöyle dedi: "Bu Ev'in bir Sahibi var; O, evini korur." Allah, sürüler hâlinde kuşlar gönderdi; kuşların attığı taşlarla o koca ordu "yenilmiş ekin yaprağı" gibi dağıldı. O yıla "Fil Yılı" denildi. Herkes anladı: Kâbe'nin gerçek koruyucusu Allah'tır.

Karanlığın içinde iyilik kıvılcımları da vardı. Peygamberimizin ﷺ dedesi Abdülmuttalib, yıllardır kayıp olan Zemzem kuyusunu yeniden bulup açmıştı — İsmâil bölümünden hatırladığın o mübarek su, Mekke'ye yeniden akıyordu. Az sayıda da olsa, putlara hiç tapmayan, İbrâhîm'in tertemiz yoluna bağlı kalmaya çalışan insanlar vardı; onlara "Hanîf" denirdi. Dünya kararmıştı ama İbrâhîm'in duası unutulmamıştı: "Soyumuzdan, onlara âyetlerini okuyacak bir elçi gönder." O elçinin vakti yaklaşıyordu.