Boykot, Hüzün Yılı ve Tâif

İşkence de iftira da işe yaramayınca Kureyş, korkunç bir karar aldı: Peygamberimizin ﷺ ailesini toptan cezalandırmak. Bir belge yazıp Kâbe'ye astılar: "Onlarla alışveriş yapılmayacak, kız alınıp verilmeyecek, konuşulmayacak!" Müslümanlar ve onları koruyan Hâşimoğulları, üç yıl boyunca şehrin dışındaki dar bir vadiye (Şi'b) kapatıldı. Öyle günler oldu ki açlıktan ağaç yapraklarını yediler; çocukların ağlama sesi uzaklardan duyulurdu. Sonunda Kureyş'ten insaflı birkaç kişi bu zulme isyan etti. Belgeyi indirmeye gittiklerinde şaşırdılar: Belgeyi güve yemişti. Boykot, hem vicdanların hem de belgenin çöküşüyle sona erdi.

Boykotun yaraları sarılmadan, nübüvvetin 10. yılında iki büyük kayıp üst üste geldi: Önce, kendisini çocukluğundan beri koruyan amcası Ebû Tâlib vefat etti; kısa süre sonra da en büyük destekçisi, sevgili eşi Hatice. Peygamberimiz ﷺ Hatice'yi ömrü boyunca hep hayırla andı; yıllar sonra bile onun dostlarına ikramda bulunurdu. Bu yıla "Hüzün Yılı" denir. Amcasının ölümüyle Mekke'deki koruması da zayıflamıştı; Kureyş'in cüreti arttı. Peygamberimiz, daveti şehir dışına taşımaya karar verdi ve yakındaki Tâif şehrine gitti.

Tâif'in ileri gelenleri daveti kabalıkla reddetti; dahası, şehrin ayak takımını ve çocuklarını kışkırtıp Peygamberimizi ﷺ taşlattılar. Mübarek ayakları kanlar içinde şehirden ayrıldı. İşte o zaman Allah, dağların meleğini gönderdi. Melek dedi ki: "İstersen şu iki dağı onların üzerine kapatayım!" Peygamberimizin cevabı, merhametin zirvesidir: "Hayır! Umarım ki Allah, onların soyundan yalnız Allah'a kulluk eden nesiller çıkarır." Kendisini taşlayanlara bile beddua etmedi; onların çocuklarının iyiliğini istedi. Yıllar sonra Tâif halkı gerçekten müslüman oldu. Sabrın ve merhametin duası, taşları yendi.