Bedir: Furkan Günü

Hicretin ikinci yılında Müslümanlar, mallarına el konularak Mekke'den kovulmuşlardı; Kureyş'in büyük ticaret kervanını karşılamaya çıktılar. Ama karşılarına kervan değil, bin kişilik silahlı bir ordu çıktı. Müslümanlar sadece üç yüz on üç kişiydi. Peygamberimiz ﷺ ashâbıyla istişare etti. Mikdâd ayağa kalktı: "Yâ Rasûlallah! Biz, Mûsâ'nın kavminin dediği gibi 'Sen ve Rabbin gidin savaşın, biz burada oturacağız' demeyiz. Sağında, solunda, önünde ve arkanda seninle beraber savaşırız!" Ensâr adına Sa'd da aynı sözü verdi. Peygamberimizin ﷺ yüzü sevinçle aydınlandı.

Ordu, Bedir kuyularına yakın bir yerde konakladı. Hubâb adlı sahâbî edeple sordu: "Yâ Rasûlallah! Burası, Allah'ın seni yerleştirdiği bir yer mi, yoksa bir görüş ve savaş taktiği mi?" Peygamberimiz ﷺ, "Görüş ve taktiktir" buyurdu. Hubâb, "Öyleyse burası uygun değil" dedi; "Suları arkamıza alalım, en yakın kuyuya konalım, diğerlerini kapatalım; biz içelim, onlar içemesin." Peygamberimiz ﷺ, "Doğru görüş budur" dedi ve orduyu kaldırıp Hubâb'ın dediği yere taşıdı. En büyük komutan bile, doğru fikri kimden gelirse gelsin kabul etti.

Savaş sabahı Peygamberimiz ﷺ ellerini açıp yalvardı: "Allah'ım! Bana verdiğin sözü yerine getir. Allah'ım! Şu bir avuç topluluk helâk olursa, yeryüzünde Sana ibadet eden kalmaz." Allah duaya icabet etti: "Hani Rabbinizden yardım istiyordunuz; O da 'Ben size peş peşe gelen bin melekle yardım edeceğim' diye cevap vermişti." Savaş, Müslümanların zaferiyle bitti. Kur'an, zaferin asıl sahibini hatırlattı: "Onları siz öldürmediniz, fakat Allah öldürdü; attığın zaman da sen atmadın, fakat Allah attı." Dâvûd bölümündeki o söz yine doğrulanmıştı: "Nice az topluluk, Allah'ın izniyle nice çok topluluğa galip gelmiştir."

Savaşta yetmiş esir alındı. O çağda esirlere çok kötü davranılırdı; Peygamberimiz ﷺ ise "Esirlere iyi davranın" buyurdu. Sahâbîler kendi yemeklerini esirlere verip hurmayla yetindiler. Esirlerin serbest kalması için çözümler de çok özeldi: Zengin olan fidye ödeyecekti; fakir ama okuma yazma bilen ise ON MÜSLÜMAN ÇOCUĞA okuma yazma öğretirse özgür kalacaktı. Düşün: düşman askeri bile öğretmen yapılıyor, özgürlüğün bedeli bilgi oluyordu. İlk emri "Oku!" olan bir dinin savaş sonrası bile böyleydi.